Podróże

W dawnej Japonii istniały dwie wielkie religie: szintoizm, na który składały się najstarsze wierzenia i buddyzm. Japończycy wierzyli w istnienie wielu istot wyższych, zwanych kami. Bóstwa te zamieszkiwały drzewa, wody, góry, kwiaty i zwierzęta. Ponadto każdy klan oddawał cześć swojemu najstarszemu przodkowi. Ród cesarski uważał, że pochodzi od bogini słońca Amaterasu. Składali oni swym bogom cześć w świątyniach szinto. W każdej z nich znajdował się przedmiot kultu, miecz lub zwierciadło, który symbolizował boga. Aby stanąć przed boskim obliczem, należało być czystym moralnie i fizycznie. Przed wejściem do świątyni wierni myli ręce i płukali sobie usta. Następnie dzwonkami odpędzali złe duchy, składali ofiary, kłaniali się bogu i odchodzili. W 538 roku, przybyli z Korei mnisi, zaczęli szerzyć w Japonii buddyzm. Od VI wieku, stał się on oficjalną religią dworu cesarskiego i arystokracji. Z dbałości o piękno stolicy cesarze wybudowali wspaniałe pagody, czyli piętrowe świątynie z ozdobnymi dachami. Stolica Japonii Heian – Kyo, leżała u stóp wzgórza między dwiema rzekami. Ulice miasta przecinały się pod kontem prostym, a główna arteria, zwana Czerwonym Ptakiem, prowadziła do pałacu cesarza. Dygnitarze udający się do pałacu, musieli zostawić swoje powozy przed bramą i dalej iść pieszo. Uroczystości publiczne organizowane były w pawilonie Gwiazdy Polarnej. Kiedy szedł cesarz, urzędnicy ustawiali się w rzędach i pozdrawiali go ze czcią. Mieszkania możnych budowano poza murami pałacu. Składały się one z niewielkich pawilonów połączonych ze sobą korytarzami. Urządzenie domostw było skromne: maty, poduszki, niskie stoliki, drewniane skrzynie i laki. Panowie spędzali dużo czasu siedząc lub klęcząc. W takiej pozycji pisali, grali na cytrze i dyskutowali. Bogaci Japończycy brali udział w konkursach poezji, malarstwa, czy układania miniaturowych pejzaży. To oni stworzyli origiami, sztukę układania papieru w różne kształty. Na dworze odbywały się też przedstawienia i koncerty.

Japonia długo była podzielona na klany składające się z wielkich rodów, na których czele stali wodzowie. Z czasem klan z prowincji Yamato zdobył przewagę nad pozostałymi i założył cesarstwo. Wówczas to Japończycy przejęli pismo chińskie, wprowadzili buddyzm i opracowali pierwszy kodeks prawny. W 710 roku, miasto Nara zostało ogłoszone stolicą państwa i główną siedzibą cesarza. W tym czasie wielokrotnie władzę sprawowały kobiety. Okres Nara uważany jest za najwspanialszy w całej historii cywilizacji Japonii. Świadczy o tym bogactwo powstałym wówczas świątyń, pałaców i ogrodów. W roku 794, cesarz Kadmu przeniósł swoją siedzibę do miasta Heian – Kyo, nowej stolicy państwa. Potężny ród Fudziwara, na tyle zdołał zwiększyć swoje wpływy na dworze cesarskim, że wkrótce potem sięgnął po najwyższą władzę. Aby zakończyć spory wybuchające wśród dworskiej arystokracji, zwrócił się o pomoc do wojska. W 1192 roku, otrzymał nominację na szoguna, czyli naczelnego wodza. Od tej chwili rozpoczęło się japońskie średniowiecze. Japonia od dawna była związana ze swymi azjatyckimi sąsiadami. Japończycy wiele nauczyli się od Chińczyków, lecz z czasem wytworzyli własną cywilizacje. W III wieku, Japonię napadli uzbrojeni w łuki jeźdźcy z Korei. Przywieźli z sobą, swe wierzenia, legendy, wiedzę i umiejętności, oraz organizację życia społecznego, które sami wcześniej przejęli od Chińczyków. Japończycy wielokrotnie wysyłali do Chin swych ambasadorów. Przywozili oni stamtąd perfumy, jedwab i książki. Przejęli też myśl Konfucjusza oraz medyczne umiejętności. Chińczyk Gandżin, nauczał w swoim kraju buddyzmu. Pewnego razu przystał na propozycję japońskich zakonników, którzy chcieliby swe nauki głosił również w Japonii. Morska przeprawa była niebezpieczna. Pięć prób dopłynięcia do Japonii, nie powiodło się z powodu piratów i tajfunów. Jednak w 754 roku, osłabiony i półślepy mnich dotarł do Japonii i założył tam wraz ze swoimi uczniami prężnie działającą sektę.

Posiadanie dzieci w Japonii, oznaczało trwanie klanu. Symbolizował to pewien obyczaj. gdy pod jednym dachem żyły aż cztery pokolenia, sąsiedzi prosili rodzinę by przeszła przez most. Miało to zapewnić szczęście całej wiosce. Tuż przed narodzinami dziecka, najbliżsi organizowali dla przyszłej matki uroczystość, która miała ułatwić jej poród. Noworodek otrzymywał imię, kiedy skończył tydzień. Po miesiącu rodzice przynosili go do świątyni i polecali opiece bóstwa. Żona cesarza rodziła poza pałacem, by nie zabrudzić krwią pięknych sal. Wizyta, którą cesarz składał dziecku, była dla niego rzadką okazją do wyjścia poza pałac. Narodziny chłopca przyjmowano z większą radością, niż przyjście na świat dziewczynki. Dziedzicem klanu zostawał zawsze najstarszy syn i to on odprawiał obrzędy ku czci zmarłych przodków. Jeśli rodzina miała same dziewczynki, rodzice adoptowali chłopca, który przejmował obowiązki najstarszego syna. W wieku 5 – 6 lat, dzieci zaczynały naukę czytania. Szkoły przy świątyniach buddyjskich przyjmowały dzieci z bogatych rodów. Przyszli urzędnicy państwowi, chodzili do szkół podstawowych. Ponad trzy czwarte terytorium Japonii zajmują góry, nad którymi dominuje szczyt Fudżi. Jego wysokość sięga 3776 metrów n.p.m. Japończycy osiedlali się głównie na niewielkich nadmorskich nizinach na południu, gdzie zimy są łagodne, a lata gorące i wilgotne. Na północy kraju przez część roku szaleją śnieżyce i wieją lodowate wiatry. Japończycy zawsze byli narażeni na kaprysy i niebezpieczeństwa przyrody. Wulkaniczne góry w każdej chwili groziły wybuchem. Nie było bez mniejszego lub większego trzęsienia ziemi. Nierzadko też, wybrzeża wysp niszczyły olbrzymie fale morskie zwane tsunami. Poza tym często występowały tajfuny, powodzie, które zalewały pola i domy, oraz błotne lawiny pustoszące osady. Mieszkańcy Japonii lubili oglądać przyrodę cichą, spokojną i łagodną. Malarze i poeci wychwalali uroki morza oblewającego wyspy Honsiu, Kiusiu i Sikoku, mgły nad górskimi szczytami, jeziora i drzewa. Pod koniec XII wieku, znaczenie cesarza w Japonii osłabło. Wielkie rody rozpoczęły między sobą walkę o władzę. Japonia weszła w trwający siedem stuleci okres feudalizmu, w czasie, którego władzę sprawowali dowódcy wojskowi i ich rycerze. W 1192 roku, Yorimoto, przywódca klanu Minamoto, zwycięsko zakończył wojny i cesarz mianował go szogunem, czyli głównym przywódcą. Na siedzibę swej kwatery Yorimoto wybrał miasto Kamakura, skąd rządził w imieniu cesarza mieszkającego w Kioto. Otoczył się wiernymi i odważnymi rycerzami, którym narzucił surowy kodeks honorowy. Szogun nadawał tytuł samuraja swym najodważniejszym i najbardziej oddanym rycerzom. Byli oni świetnymi szermierzami, a aby wyzbyć się strachu, ćwiczyli buddyjskie medytacje zen. Woleli oni umrzeć, niż nie wykonać rozkazu lub poddać się w walce i uratować życie. Dlatego wielu ginęło od własnego miecza, popełniając samobójstwo, zwane seppuku lub harakiri. W latach 1274 – 1281 na podbój Japonii ruszyli z Azji Mongołowie. Jednakże na morzu rozszalały się burze i ich okręty poszły na dno.

Jedni mówią, że jest przereklamowany, inni przyjeżdżają tu regularnie i jak tu jednoznacznie ocenić to, co by nie było bardzo popularne wśród turystów miejsce? Bez wątpienia każdy chciałby przekonać się o wyjątkowości tego miejsca na własne oczy, niestety nie wszyscy mają takie możliwości. Niemniej jednak wiele kobiet uważa Paryż za bardzo romantyczne miasto, dlatego niejedna para zaręczyła się właśnie w tej części świata. Inni z kolei wybierają Paryż na podróż poślubną, bądź prezent z okazji rocznicy ślubu. Jedną z najbardziej znanych, mieszczących się w tym pięknym mieście budowlą jest słynna wieża Eiffla. Niemniej interesującymi zabytkami są Katedra Notce-Dame, która znana jest również dzieciom ze względu na znaną bajkę o dzwonniku, oraz Łuk Triumfalny, o którym słyszeć musiał każdy fan historii. Będą w Paryżu warto również wybrać się do jednego z najbardziej znanych muzeów na świecie, jakim jest Luwr. To właśnie tu znajdziemy słynną Mona Lisę czy Wenus z Milo, a także wiele innych znanych na całym świecie dzieł. Wielu z nas Rosja kojarzy się ze skutym mrozem krajem, w którym przez calutki rok trzeba chodzić otulonym w gruby kożuch i wełnianą czapę. Inni zaś kojarzą Rosję z wielkim pustkowie, na którym nie ma nic, co mogłoby zainteresować potencjalnego turystę. Nie jest to jednak prawda, bowiem znajdziemy tu wiele ciekawych obiektów, które z pewnością zachwycą nawet najbardziej wybrednego podróżnika. Dość ciekawym rozwiązaniem może się okazać na przykład podróż Orient Ekspresem, która pozwoli nam na dokładne poznanie Rosji, zza szyby wprawdzie, ale jednak. Spragnieni nieco innych wrażeń turyści powinni jednak odwiedzić Moskwę, czyli stolicę państwa, gdzie z pewnością zainteresuje nas zwiedzanie Kremla czy Pałacu Czerwonego. Nie sposób nie odwiedzić również cerkwi Wasyla Błogosławionego. Interesującym doświadczeniem może być również obejrzenie tradycyjnego, rosyjskiego baletu. Warto również pamiętać, iż Rosja wcale nie jest tak zacofana jak wielu się wydaje i w rzeczywistości Moskwa jest jedną z najintensywniej rozwijających się stolic europejskich.