Podróże

Największą grupą społeczną Rzymu byli rolnicy. Natomiast kupcy i rzemieślnicy stanowili mniejszość.Na początku istnienia Rzymu społeczeństwo podzielone było na rody, prowadzące wspólnie gospodarkę. Z czasem podział ten zwęził się do rodzin, których głową był ojciec zarządzający wszystkimi domownikami. Nawet dorosły już syn musiał odpowiadać przed ojcem rodziny. Prawo do majątku dziedziczono dopiero po jego śmierci. Rzymianki miał ograniczone prawa obywatelskie, ale dość dużą swobodę w życiu codziennym.Najbogatszymi mieszkańcami państwa byli nobilowie- arystokracja zajmująca się pobieraniem podatków w prowincjach. Dużych majątków dorabiali się także przedsiębiorczy mieszczanie trudniący się na przykład ściąganiem opłat, zaopatrywaniem wojska i lichwiarstwem. Niektórzy mieszkający na wsi zajmowali się pracami sezonowymi. Wielu z nich przenosiło się do miast powiększając liczbę proletariuszy.Czasy starożytnego Rzymu to przede wszystkim niewolnictwo. Rzymianie prowadzący wojny podbijali coraz to nowe ziemię, a miejscową ludność brali w niewolę. Do niewoli mogli trafić także dłużnicy niespłacający swoich zobowiązań oraz dzieci niewolników. W III wieku cesarstwo rzymskie borykało się z zagrożeniami ze strony barbarzyńskich ludów, głównie Germanów.Pojawiły się problemy finansowe. Potrzebne były pieniądze dla utrzymania armii oraz urzędników. Rosnące podatki doprowadziły do ubożenia obywateli, a zwłaszcza chłopów, którzy zaczęli się buntować. Podupadło rzemiosło i handel. Natomiast miasta przestały pełnić rolę centrów społeczno-gospodarczych. Podobnie było z polityką. Nieustannie toczyła się walka o tron. Z czasem imperium został podzielone na cesarstwo zachodnie ze stolicą w Rzymie i cesarstwo wschodnie ze stolica w Konstantynopolu. Jako pierwsze w 476 roku upadło cesarstwo zachodnie, osłabione napaściami Hunów. Wydarzenie to symbolizuje koniec starożytności i początek nowej epoki-średniowiecza. Wieki średnie w porównaniu z czasami antycznymi zanotowały upadek kultury, sztuki i piśmiennictwa. Ludy uważane za Rzymian za barbarzyńskie stopniowo przyjmowały religie chrześcijańską. Tworzyły się państwa i miasta. Niebyły one tak rozwinięte jak te w czasach cesarstwa rzymskiego i nie pełniły roli centrów kultury. Szerzono ideały miłości bliźniego oraz pokoju. Całkowicie zlikwidowano niewolnictwo. Spuścizna antyku zaginęła na dziesięć wieków, by znów odrodzić się w czasach renesansu. Od VIII do VI wieku przed naszą erą w Rzymie panowała monarchia, był to pierwszy ustrój.W VI wieku przed naszą erą zlikwidowano instytucje króla i wprowadzono republikę. Podobnie jak w starożytnej Grecji zgromadzenie ludowe wybierało urzędników na okres jednego roku. Urzędy były kolegialne, czyli sprawowane przez więcej niż jedną osobę. Miało to zapobiegać tyranii. Najwyższymi urzędnikami byli konsulowe, którzy po zakończeniu swojej kadencji mogli wejść do senatu, czyli rady starszych składającej się na początku z 300 osób, a później 600. Jej głównym zadaniem było decydowanie o polityce zewnętrznej i wewnętrznej państwa. W sytuacjach wyjątkowych takich jak napaść powoływano dyktatora o nieograniczonej władzy. Republika rzymska była w rzeczywistości republiką arystokratyczną, w której władzę mogli sprawować najbogatsi i wysoko urodzeni- patrycjusze. Z czasem plebejusze wywalczyli trybuny ludowe, w których zasiadali przedstawiciele biedniejszych.Z czasem doszło do kryzysu na rynku pracy. Obywatele nie mogli znaleźć zajęcia, ponieważ znacznie tańszą siłą roboczą byli niewolnicy. Niekorzystne zjawiska gospodarcze doprowadziły do walk. Skorzystał na tym Gajusz Juliusz Cezar i przejął władzę. Wprowadził wiele zmian, między innymi dał ziemię bezrobotnym oraz zmniejszył podatki. Arystokracja bała się ponownego przywrócenia monarchii i zlecili zabójstwo Cezara. Kryzys wewnętrzny spowodował upadek republiki i ustanowienie cesarstwa.