Podróże

Archeolodzy negują legendę o powstaniu Rzymu i twierdzą, że został on założony w latach 730-720 przed naszą erą.Na początku krainę, na której narodziło się imperium nazywano Lacjum i zamieszkiwali ją Latynowie, posługujący się językiem łacińskim. Miasto dzięki korzystnemu położeniu nad rzeką Tyber miało dostęp do portu. Ponadto przez Lacjum przechodziły szlaki handlowe, które znacznie wpłynęły na rozwój tej dziedziny gospodarki.Rzymianie byli narodem wojowniczym, a do pierwszych wojen popychała ich chęć powiększenia powierzchni ziem uprawnych. Armia miała charakter obywatelski, do której należeli wszyscy mężczyźni między 17, a 46 rokiem życia. Rzymianin miał także obowiązek zakupienia pełnego ekwipunku, na który składała się zbroja, broń oraz koń. Najbogatsi służyli w konnicy, a biedniejsi w piechocie. Wojsko podzielono na legiony ciężkozbrojne, lekkozbrojne oraz jazdę. Stosowano surową dyscyplinę oraz kary cielesne i śmierć za przewinienia. Ludność rzymska do połowy III wieku przed naszą erą opanowała cały Półwysep Apeniński podbijając zamieszkałe go ludy. Ekspansja Rzymu zaniepokoiła Kartaginę. Z tego powodu doszło do wojen na przełomie III i II wieku. Klęskę ponieśli Kartagińczycy w wyniku, czego musieli oddać swoje ziemie. Po tym zwycięstwie Rzym stał się potęgą nad Morzem Śródziemnym. Odtąd nosił nazwę Imperium Romanum, a terytoria podbite-prowincjami. Początkowo rozwijał się kult sił natury, wynikający ze struktury ówczesnego społeczeństwa, w którym dominowała ludność rolnicza.Obrzędy i modlitwy dotyczyły najczęściej próśb o urodzaj oraz ochronę przed klęskami żywiołowymi. Czczono także przodków oraz bóstwa domowe. Należały do nich lary i penaty, opiekujący się domami oraz spichlerzami. Wpływ Etrusków i Greków doprowadził do narodzin kultu bogów rzymskich. Należeli do nich miedzy innymi Jowisz, Minerwa oraz Junona. Swoją siedzibę mieli w świątyniach na Kapitolu. Kapłani byli wybierani, a ich prestiż zależał od bóstwa, któremu służą. Największym szacunkiem cieszyły się westalki- opiekujące się świątyniami Westy. Chrześcijaństwo narodziło się wraz z Chrystusem, inaczej nazywanym Jahwe. Głosił on wiarę w jednego Boga oraz dobre życie po śmierci, będące nagrodą za uczciwe życie na ziemi. Jego nauki spotkały się zarówno z sympatią i wrogością. Został on wydany Rzymianom i ukrzyżowany. Mimo śmierci duchowego przywódcy nowa religia rozwijała się i pozyskiwała nowych wyznawców. Pierwsi chrześcijanie tworzyli gminy na czele, których stali biskupi. A głową kościoła został święty Piotr, jego następcy nazywali siebie papieżami. Wyznawcy nowej religii nie chcieli czcić bóstw rzymskich, co było przyczyną ich prześladowań. Zjawisko to nasiliło się zwłaszcza w IV wieku naszej ery, kiedy to cesarz Neron oskarżył chrześcijan o podpalenie Rzymu. Nabożeństwa odprawiano potajemnie w podziemnych katakumbach. W 313 roku cesarz Konstanty Wielki zezwolił na wyznawanie chrześcijaństwa, które wkrótce stało się religią państwową.