Podróże

Posiadanie dzieci w Japonii, oznaczało trwanie klanu. Symbolizował to pewien obyczaj. gdy pod jednym dachem żyły aż cztery pokolenia, sąsiedzi prosili rodzinę by przeszła przez most. Miało to zapewnić szczęście całej wiosce. Tuż przed narodzinami dziecka, najbliżsi organizowali dla przyszłej matki uroczystość, która miała ułatwić jej poród. Noworodek otrzymywał imię, kiedy skończył tydzień. Po miesiącu rodzice przynosili go do świątyni i polecali opiece bóstwa. Żona cesarza rodziła poza pałacem, by nie zabrudzić krwią pięknych sal. Wizyta, którą cesarz składał dziecku, była dla niego rzadką okazją do wyjścia poza pałac. Narodziny chłopca przyjmowano z większą radością, niż przyjście na świat dziewczynki. Dziedzicem klanu zostawał zawsze najstarszy syn i to on odprawiał obrzędy ku czci zmarłych przodków. Jeśli rodzina miała same dziewczynki, rodzice adoptowali chłopca, który przejmował obowiązki najstarszego syna. W wieku 5 – 6 lat, dzieci zaczynały naukę czytania. Szkoły przy świątyniach buddyjskich przyjmowały dzieci z bogatych rodów. Przyszli urzędnicy państwowi, chodzili do szkół podstawowych. Ponad trzy czwarte terytorium Japonii zajmują góry, nad którymi dominuje szczyt Fudżi. Jego wysokość sięga 3776 metrów n.p.m. Japończycy osiedlali się głównie na niewielkich nadmorskich nizinach na południu, gdzie zimy są łagodne, a lata gorące i wilgotne. Na północy kraju przez część roku szaleją śnieżyce i wieją lodowate wiatry. Japończycy zawsze byli narażeni na kaprysy i niebezpieczeństwa przyrody. Wulkaniczne góry w każdej chwili groziły wybuchem. Nie było bez mniejszego lub większego trzęsienia ziemi. Nierzadko też, wybrzeża wysp niszczyły olbrzymie fale morskie zwane tsunami. Poza tym często występowały tajfuny, powodzie, które zalewały pola i domy, oraz błotne lawiny pustoszące osady. Mieszkańcy Japonii lubili oglądać przyrodę cichą, spokojną i łagodną. Malarze i poeci wychwalali uroki morza oblewającego wyspy Honsiu, Kiusiu i Sikoku, mgły nad górskimi szczytami, jeziora i drzewa. Pod koniec XII wieku, znaczenie cesarza w Japonii osłabło. Wielkie rody rozpoczęły między sobą walkę o władzę. Japonia weszła w trwający siedem stuleci okres feudalizmu, w czasie, którego władzę sprawowali dowódcy wojskowi i ich rycerze. W 1192 roku, Yorimoto, przywódca klanu Minamoto, zwycięsko zakończył wojny i cesarz mianował go szogunem, czyli głównym przywódcą. Na siedzibę swej kwatery Yorimoto wybrał miasto Kamakura, skąd rządził w imieniu cesarza mieszkającego w Kioto. Otoczył się wiernymi i odważnymi rycerzami, którym narzucił surowy kodeks honorowy. Szogun nadawał tytuł samuraja swym najodważniejszym i najbardziej oddanym rycerzom. Byli oni świetnymi szermierzami, a aby wyzbyć się strachu, ćwiczyli buddyjskie medytacje zen. Woleli oni umrzeć, niż nie wykonać rozkazu lub poddać się w walce i uratować życie. Dlatego wielu ginęło od własnego miecza, popełniając samobójstwo, zwane seppuku lub harakiri. W latach 1274 – 1281 na podbój Japonii ruszyli z Azji Mongołowie. Jednakże na morzu rozszalały się burze i ich okręty poszły na dno.