Podróże

Dlaczego Polacy coraz chętniej odwiedzają tak mało znane miejsce jakim jest Chorwacja? Cóż, nie ulega wątpliwości, iż wiele osób przyjeżdża tu głównie ze względu na ceny. Warto wiedzieć, bowiem, iż w Chorwacji walutą nie jest jeszcze drogie euro, a zetem wyjazdy tu nie są tak drogie jak w przypadku krajów, w których za wszystko płacić musimy w europejskiej walucie. Poza tym Chorwacja to bardzo urokliwy, piękny kraj, który warto odwiedzić ze względu na cudowne plaże. Ten kraj jest idealnym miejscem na wakacje dla tych, którzy nad morzem chcą odpoczywać aktywnie. Warto wiedzieć bowiem, iż jeśli chodzi o ilość przystani jachtowych, to Chorwacja nie ma sobie równych w całej Europie. Poza tym w Chorwacji jest wiele ekskluzywnych hoteli, które z pewnością każdy fan luksusowych wakacji bardzo chętnie odwiedzi. Niemniej jednak miejsce dla siebie znajdą tu również zwolennicy nieco tańczysz kurortów. Podróż do Chorwacji warto również odbyć ze względu na niesamowitą przyrodę, którą możemy tu podziwiać. Egipskie piramidy znane są chyba wszystkim, bo nie sposób nie słyszeć o nich choć kilka razy w życiu. Czy rzeczywiście robią jednak aż tak piorunujące wrażenie jak wielu mogłoby się wydawać? Cóż, z pewnością w pewnym sensie wzbudzają respekt, bo gdy uświadomimy sobie jak wiele tysiącleci stoją na ziemi, możemy nawet nie być w stanie ogarnąć umysłem tak długiego okresu czasu. Niemniej jednak współczesny Egipt to nie tylko wspominane przez wszystkich piramidy, dla wielu amatorów nurkowania to przede wszystkim miejsce, w którym można poznawać podwodny świat. Coraz więcej miłośników nurkowania przyjeżdża tu by pooglądać piękne rafy koralowe Morza Czerwonego. Zainteresowani życiem na pustyniach turyści mogą również odwiedzić znajdujące się na Saharze oazy, wielu z nich nie jest jednak na tyle odważna, by zapuszczać się w takie zakątki. Wśród kochających historię ludzi popularne są za to stanowiska archeologiczne, które mogą oglądać również przeciętni turyści. Wybierając się do Egiptu należy jednak pamiętać o obowiązkowych szczepieniach i wizycie u lekarza.

Babilończycy w zasadzie przejęli dorobek Sumerów, jednak poszerzyli go o swoje własne osiągnięcia. Wykazali się oni między innymi w dziedzinie sztuki. Za czasów panowania władcy Hammurabiego, powstała stela z wyrytym w twardym diorycie kodeksem prawa ułożonym przez surowego władcę. W jej górnej części można dostrzec rzeźbę przedstawiającą Hammurabiego, który przekazuje kodeks praw bogowi słońca Szamaszowi. W okresie nowobabilońskim, osada rozwinęła się do tego stopnia, że powstało okazałe miasto. Było to za czasów panowania Nabuchodonozora II. W celu zabezpieczenia miasta, otoczono je ogromnymi murami z cegły, których długość przekraczała 21 kilometrów a grubość 26 metrów. Miasto składało się z okazałych przecinających się pod kątem prostym ulic, które prowadziły do centrum miasta. W nim znajdowały się okazałe świątynie i pałac królewski. Między innymi stał tam zikkurat wzniesiony dla boga Marduka, który był najważniejszym bogiem Babilończyków. To właśnie w tych czasach powstały wspaniałe wiszące ogrody babilońskie zakładane na tarasach budynków. Ściany niektórych z nich były Wykładane glazurowanymi barwnymi cegłami. Egipt mógł powstać dzięki rzece Nil. To ona pozwoliła mu na rozwój tak olbrzymiej potęgi. Egipcjanie doskonale potrafili wykorzystać dar wylewu rzeki. Tylko dzięki temu Mezopotamia i Egipt mogły się rozwijać. Jednak Egipcjanom bardziej sprzyjała natura. Nil wylewał bowiem od lipca do października, a sezon po wylewie przypada na łagodną zimę. W Mezopotamii okres wylewu rzek nie był tak łaskawy, bowiem rzeki wylewały gwałtownie tuż przed upalnym kontynentalnym latem co nie było sprzyjające dla upraw. W Nilu objętość wody wzrastała czterokrotnie. Woda niosła ze sobą żyzny muł w którego skład wchodziły piasek i glina, natomiast muł z rzek azjatyckich nie był tak żyzny. Ponadto Egipt otoczony był gorącymi pustyniami przez które żadni najeźdźcy nie śmiali się przedostawać chcąc go zaatakować. Egipt i jego kultura utrzymała się przez ponad 2 i pół tysiąca lat kolejnych dynastii faraonów, zastępów urzędników królewskich którzy strzegli prawa, pisarzy, którzy wytrwale notowali na swych papirusach ilości zbiorów. Wszystko to zostało uwiecznione w kamieniu i złocie, a sama ludność zyskała nieśmiertelność ponieważ wizerunki i ciała zostały ocalone przed zniszczeniem.

Egipt jest krajem najbardziej kojarzony z Afryką. Można powiedzieć, że jest to taka Afryka w pigułce, jej przedsionek. Oficjalna nazwa tego państwa to Arabska Republika Egiptu i leży on w północno-wschodniej części Afryki. Egipt dla całego świata kojarzony jest z turystyką, która jest tam namiętnie uprawiana. Kraj cały czas najeżdżany jest przez całe rzesze turystów, będących świeżo po ślubie, chcących wypocząć od swojego zmiennego klimatu, jaki panuje w krajach. Turystyka jest tu zatem jednym z głównych dochodów – najbardziej przyciągającym elementem egipskiej turystyki jest zdecydowanie moc zabytków (piramidy i Sfinks) oraz bardzo ciepłe morze, które nigdy nie stygnie. Największa ilość kurortów turystycznych położona jest na Riwierze Morza Czerwonego. Jest to bardzo duża ilość ośrodków oraz małych miasteczek, które właśnie z turystyki żyją. Wzdłuż Riwiery położone są najatrakcyjniejesze punkty Egiptu, począwszy od wspaniałych plaż, małych wysepek, raf kolarowych, a na zabytkach, którą znajdują się niedaleko, kończąc. Dużą atrakcją tego pasma jest wrak Thistelgrom, który leży nieopodal Szarm el-Szejk. Etiopia, czyli Federalna Demokratyczna Republika Etiopi jest położona na granicy z Kenią. Etiopia jest jednym z najbardziej nękanych głodem krajem całej Afryki. Co roku organizowane są ekspedycje mające zapewnić pomoc materialną i finansową, jednak za każdym razem i tak wszystkiego jest za mało. Od tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego czwartego roku wszyscy cesarze Etiopii pochodzi z tej samej rodziny, tron przekazywano swojemu synowi i tak dalej. Nie wpływało to najlepiej na stan kraju, który w końcu stanął na progu nędzy i rozpaczy, o czym pisał w swoich rozległych reportażach Ryszard Kapuściński. Stolicą tego kraju jest Addis Abeba. Jest to o tyle ciekawe miasto, że mieszanka luudności jest tak ogromna, jak nigdzie indziej na tak niewielkim terenie. Jak twierdzą ludzie analizujący ten kraj, w Addis Abebie znajduje się około osiemdziesięciu reprezentantów różnych narodowości. Oczywiście największy procent stanowi społeczność czysto muzułmańska, ale fakt osiemdziesięciu różnych narodowości to bardzo ciekawe zjawisko. Jest to miasto głównie przemysłowo-handlowe, które włąsnie z tego się utrzymuje. Czyli całkowite przeciwieństwo Egiptu, który żyje z turystyki.

O pochodzeniu Sumerów nie potrafimy powiedzieć wiele. Około 5000 lat przed naszą erą osiedlili się w dolnej Mezopotamii. Nie byli oni na tych terenach pierwszymi mieszkańcami, jednak to oni stworzyli ogromne państwo, potężną cywilizację Bliskiego Wschodu. Rozbudowali takie miasta jak Eridu, Uruk, Ur (założone przez ich poprzedników) oraz stworzyli inne. Zajmowali się gospodarką rolną. Dzięki rzekom umiejętnie nawadniali pola, co umożliwiało im uprawę zboża, warzyw, daktyli i lnu. To im przypisuje się wynalazek piwa, które prawdopodobnie pędzili z jęczmienia. W zakresie matematyki znali takie działania jak potęgowanie, pierwiastkowanie, objętości i powierzchnie brył. Usprawnili pismo, przekształcając obrazkowe w łatwiejsze, klinowe. Posługiwali się nim przy zapiskach handlowych ale także pisząc pierwsze utwory literacki: wiersze, mity, eposy. Ich ogromnym osiągnięciem były monumentalna architektura, oraz wspaniałe przykłady rzeźby i rzemiosła. W centrum miasta Sumerów stała potężna świątynia, którą nazywano zikkuratem. Była to budowla na planie czworokąta, której powierzchnia zmniejszała się wraz ze wzrostem. Na samej górze znajdowało się niewielkich rozmiarów sanktuarium, ku czci bogów, których Sumerowie mieli ponad 3 tysiące. Egipcjanie wierzyli, że świat zmarłych znajduje się na zachodzie. Skojarzyli to bowiem z faktem, iż słońce zachodzi na zachodzie. Według wierzeń u kresu podróży zmarłego czeka sąd ostateczny prowadzony przed obliczem wielu bogów (religia politeistyczna). Bogowie były to postaci o ludzkim ciele i głowie zwierzęcia. Do najważniejszych zalicza się Anubis o głowie szakala, Ibisogłowy Tot, Ozyrys i inni. Umarły po śmierci, jeśli wyrok sądu jest pozytywny dostaje się na Pola Trzcin. Jest to miejsce, w którym jak za życia, dusza będzie mogła wieść spokojne upojne życie, jednak jest do tego potrzebny jeszcze jeden warunek: zachowanie ciała. Dlatego Egipcjanie tak sumiennie zabezpieczali ciała zmarłych bliskich poprzez mumifikacje. Potrafili na to wydawać niemałe sumy swojego dorobku. Oprócz odpowiedniego zabezpieczenia ciała, budowano mu specjalny pośmiertny dom (mastabę bądź dla ważniejszych osób – piramidę), który wyposażano w niezbędne elementy takie jak jedzenie, picie. Dusza mieszkała w swoim domu i mogła korzystać ze swych dóbr. Najbardziej znaną piramidą jest piramida Cheopsa, grobowiec w kształcie ostrosłupa o wysokości ponad 146 metrów. Na jej budowę zużyto 2 300 000 kamieni ważących przeciętnie po dwie i pół tony każdy. Patrząc na sztukę Starożytnego Egiptu można w niej dostrzec niezwykły spokój. Rzeźby, malowidła są tak charakterystyczna, że trudno pomylić je z jakąkolwiek inną i nie trzeba tu być wybitnym specjalistą z dziedziny sztuki. Wystarczy im się tylko dobrze przyjrzeć. Jest to powodem innego postrzegania rzeczywistości przez Egipcjan w porównaniu do bliższej nam sztuki Greków czy Rzymian. Państwa europejskie starały się odwzorować w swoich dziełach rzeczywistość z dokładnością do najmniejszego szczegółu, natomiast zastygłe rzeźby Egipcjan, tworzone według ustalonych wcześniej zasad, które wydają się nam sztuczne i sztywne, były dla nich symbolem porządku i hierarchii świata. Dzięki temu Egipt wydawał się wieczny i niezmienny. Przez wiele lat, praca w trudnych warunkach wykształciła podział ludności na określone role, całe społeczeństwo musiało być bowiem sprawnie funkcjonującym państwem. Faraon był władcą najwyższym, stał ponad prawem, a jego władza była nieograniczona i stwarzała wyraźny dystans pomiędzy nim a jego poddanymi. Jego majestat podkreślano w sztuce ukazując go niezmiennie zawsze w tej samej pozycji, stojącego dumnie z głową uniesioną do góry i z wysuniętą do przodu nogą.