Podróże

Bliski Wschód jest miejscem najstarszych początków cywilizacji. Ślady przeszłości zostały pozostawione w formie skorup naczyń, rzeźb zrobionych w kamieniu i wytartych przez wiatr, z urywków zdań zapisanych na papirusach w zapomnianych starożytnych językach. I właśnie na podstawie tych pozostałości, ludzie współcześni odczytują historię pierwszych ludów starożytnych. Ustalają bieg wydarzeń, kolejnych władców powstających i znikających ludów. Ze względu na nieścisłość dowodów, nie było łatwo odtworzyć ową historię. Wiadomo jednak, że pomiędzy najważniejszymi wtedy rzekami: Eufratem, Tygrysem oraz Nilem ludzie zakładali pierwsze osady, które zamieniały się w miasta, później państwa, w których ustalali prawa, zaczęli obserwować kosmos zgłębiając podstawową wiedzę astronomiczną, stworzyli podstawy matematyki i zapoczątkowali rozwój literatury. Najważniejszymi ludami, do których przypisać można te wszystkie zasługi są Sumerowie, Babilończycy, Asyryjczycy, Hetyci, Egipcjanie, Persowie, Fenicjanie oraz wiele innych. To oni także zapoczątkowali rozwój rolnictwa, hodowli i rzemiosła oraz sztuki. Egipcjanie wierzyli, ze w obrazie zawarta jest ogromna moc, dająca siłę i możliwość przetrwania. Kiedy ginął Obra, ginęło także życie, natomiast wielokrotne powielenie obrazu dawało szansę na dłuższe życie. To właśnie dlatego na wiekach trumien i w grobowcach można było spotkać wielokrotnie powielony wizerunek umarłego. Ściany egipskich grobowców są gęsto pokryte przeróżnymi malowidłami i barwnymi reliefami przedstawiającymi wyobrażenia postaci bogów, zbawiających zmarłego muzykantek, strzegących go żołnierzy czy też pracujących niewolników, składających dary przybyszów, czyli wszystko czym zmarły otoczony był zarówno za życia jak i po śmierci, co będzie mu teraz potrzebne. Obraz i hieroglificzne słowa to elementy, które były niezbędne do życia wiecznego zmarłego. Sztuka egipska jest dla wszystkich jasne i czytelna. Dzieje się tak dlatego, że jest kodem zapisanej informacji , która musi zostać dobrze odebrana. Najważniejsze było wykonanie techniczne, trzymanie się zasad oraz trwałość i dobry gatunek materiałów, z których wykonywano dzieła. Wszystko po to by informacja był dokładna. Również wizerunek ludzki należało przedstawić tak by zawarta w nim była suma najważniejszych informacji o człowieku.

Heban to nie tylko odmiana drewna ciemnego koloru. “Heban” to także sztandarowa, najbardziej poruszająca książka wybitnego dziennikarza Ryszarda Kapuścińskiego. Jako pierwszy z dziennikarzy wprowadził w czysty reportaż element prozy, dzięki czemu w jego pracach powstaje coś, co można okreslić pamiętnikiem reportera. Jego opowieść o tym kraju, uderza w czytelnika z szybkości meteorytu, jest tak dokładna, poruszająca i prawdziwa, że prawdopodobnie nie powstało w całej historii materiału tak idealnie opisującego Afrykę. Już pierwsze strony, w których Kapuściński opisuje przylot do Akru, stolicy Ghany, z jak olbrzymim problemem biały człowiek pochodzący ze średnio zimno-ciepłego kontynentu Europa ledwo radzi sobie z porażającym gorącem tego kontynentu. Później opisuje zwyczaje tamtejszych ludzi, dzieci, dorosłych, kobiet, pokazuje, jak bardzo jest zorganizowany ten kraj i jak każdy w rodzinie utrzymuje swoją funkcję. Okazuje się, że to kontynent bardzo burzliwy, ale mimo wszystko przepełniony dobrymi ludźmi, którzy po prostu chcą być traktowani, jak każdy człowiek – po ludzku. I chyba to jest największy problem tego kontynentu – ludzie z zewnątrz nie mogą się z tym pogodzić. Afryka jest drugim na świecie kontynentem, jeżeli chodzi o wielkość. Jej powierzchnia wynosi całe trzydzieści tysięcy trzysta szesnaście milionów kilometrów kwadratowych. Jest to prawie dwadzieścia jeden procent ogólnej powierzchni naszej planety. Populacja mieszkająca na tym kontynencie mierzy aż czternaście procent całkowitej ludności Ziemi. Ma także bardzo oryginalne położenie z tego względu, że przez ten teren przechodzi południk 0 oraz równik, a nawet obydwa zwrotniki. Jest to kontynent o bardzo interesującej, ale i brutalnej historii. Wielokrotnie nękany przez różne plagi – najbardziej rozszerzonymi z nich był AIDS oraz malaria. Więkość tego kontynentu jest cały czas głodna, panuje tutaj głód w wielu krajach, prowadzone są nieustanne wojny i bezprawie. Ostatnie dziesięciolecie przyniosły jej jako taką stabilizację, wojny wewnętrzne ustały, ale w niektórych miejscach konflikty o ziemię nadal trwają. Obecne najniebezpieczniejsze tereny Afryki to południowo-wschodnia Nigeria, Zimbabwe oraz Sudan, Wybrzeże Kości Słoniowej, Liberia oraz Burundii oraz Demokratyczna Republika Konga. Tam w dalszym ciągu trwają brutalne, krwawe wojny.