Podróże

W dawnej Japonii istniały dwie wielkie religie: szintoizm, na który składały się najstarsze wierzenia i buddyzm. Japończycy wierzyli w istnienie wielu istot wyższych, zwanych kami. Bóstwa te zamieszkiwały drzewa, wody, góry, kwiaty i zwierzęta. Ponadto każdy klan oddawał cześć swojemu najstarszemu przodkowi. Ród cesarski uważał, że pochodzi od bogini słońca Amaterasu. Składali oni swym bogom cześć w świątyniach szinto. W każdej z nich znajdował się przedmiot kultu, miecz lub zwierciadło, który symbolizował boga. Aby stanąć przed boskim obliczem, należało być czystym moralnie i fizycznie. Przed wejściem do świątyni wierni myli ręce i płukali sobie usta. Następnie dzwonkami odpędzali złe duchy, składali ofiary, kłaniali się bogu i odchodzili. W 538 roku, przybyli z Korei mnisi, zaczęli szerzyć w Japonii buddyzm. Od VI wieku, stał się on oficjalną religią dworu cesarskiego i arystokracji. Z dbałości o piękno stolicy cesarze wybudowali wspaniałe pagody, czyli piętrowe świątynie z ozdobnymi dachami. Stolica Japonii Heian – Kyo, leżała u stóp wzgórza między dwiema rzekami. Ulice miasta przecinały się pod kontem prostym, a główna arteria, zwana Czerwonym Ptakiem, prowadziła do pałacu cesarza. Dygnitarze udający się do pałacu, musieli zostawić swoje powozy przed bramą i dalej iść pieszo. Uroczystości publiczne organizowane były w pawilonie Gwiazdy Polarnej. Kiedy szedł cesarz, urzędnicy ustawiali się w rzędach i pozdrawiali go ze czcią. Mieszkania możnych budowano poza murami pałacu. Składały się one z niewielkich pawilonów połączonych ze sobą korytarzami. Urządzenie domostw było skromne: maty, poduszki, niskie stoliki, drewniane skrzynie i laki. Panowie spędzali dużo czasu siedząc lub klęcząc. W takiej pozycji pisali, grali na cytrze i dyskutowali. Bogaci Japończycy brali udział w konkursach poezji, malarstwa, czy układania miniaturowych pejzaży. To oni stworzyli origiami, sztukę układania papieru w różne kształty. Na dworze odbywały się też przedstawienia i koncerty.