Podróże

Babilończycy w zasadzie przejęli dorobek Sumerów, jednak poszerzyli go o swoje własne osiągnięcia. Wykazali się oni między innymi w dziedzinie sztuki. Za czasów panowania władcy Hammurabiego, powstała stela z wyrytym w twardym diorycie kodeksem prawa ułożonym przez surowego władcę. W jej górnej części można dostrzec rzeźbę przedstawiającą Hammurabiego, który przekazuje kodeks praw bogowi słońca Szamaszowi. W okresie nowobabilońskim, osada rozwinęła się do tego stopnia, że powstało okazałe miasto. Było to za czasów panowania Nabuchodonozora II. W celu zabezpieczenia miasta, otoczono je ogromnymi murami z cegły, których długość przekraczała 21 kilometrów a grubość 26 metrów. Miasto składało się z okazałych przecinających się pod kątem prostym ulic, które prowadziły do centrum miasta. W nim znajdowały się okazałe świątynie i pałac królewski. Między innymi stał tam zikkurat wzniesiony dla boga Marduka, który był najważniejszym bogiem Babilończyków. To właśnie w tych czasach powstały wspaniałe wiszące ogrody babilońskie zakładane na tarasach budynków. Ściany niektórych z nich były Wykładane glazurowanymi barwnymi cegłami. Egipt mógł powstać dzięki rzece Nil. To ona pozwoliła mu na rozwój tak olbrzymiej potęgi. Egipcjanie doskonale potrafili wykorzystać dar wylewu rzeki. Tylko dzięki temu Mezopotamia i Egipt mogły się rozwijać. Jednak Egipcjanom bardziej sprzyjała natura. Nil wylewał bowiem od lipca do października, a sezon po wylewie przypada na łagodną zimę. W Mezopotamii okres wylewu rzek nie był tak łaskawy, bowiem rzeki wylewały gwałtownie tuż przed upalnym kontynentalnym latem co nie było sprzyjające dla upraw. W Nilu objętość wody wzrastała czterokrotnie. Woda niosła ze sobą żyzny muł w którego skład wchodziły piasek i glina, natomiast muł z rzek azjatyckich nie był tak żyzny. Ponadto Egipt otoczony był gorącymi pustyniami przez które żadni najeźdźcy nie śmiali się przedostawać chcąc go zaatakować. Egipt i jego kultura utrzymała się przez ponad 2 i pół tysiąca lat kolejnych dynastii faraonów, zastępów urzędników królewskich którzy strzegli prawa, pisarzy, którzy wytrwale notowali na swych papirusach ilości zbiorów. Wszystko to zostało uwiecznione w kamieniu i złocie, a sama ludność zyskała nieśmiertelność ponieważ wizerunki i ciała zostały ocalone przed zniszczeniem.

Japonia długo była podzielona na klany składające się z wielkich rodów, na których czele stali wodzowie. Z czasem klan z prowincji Yamato zdobył przewagę nad pozostałymi i założył cesarstwo. Wówczas to Japończycy przejęli pismo chińskie, wprowadzili buddyzm i opracowali pierwszy kodeks prawny. W 710 roku, miasto Nara zostało ogłoszone stolicą państwa i główną siedzibą cesarza. W tym czasie wielokrotnie władzę sprawowały kobiety. Okres Nara uważany jest za najwspanialszy w całej historii cywilizacji Japonii. Świadczy o tym bogactwo powstałym wówczas świątyń, pałaców i ogrodów. W roku 794, cesarz Kadmu przeniósł swoją siedzibę do miasta Heian – Kyo, nowej stolicy państwa. Potężny ród Fudziwara, na tyle zdołał zwiększyć swoje wpływy na dworze cesarskim, że wkrótce potem sięgnął po najwyższą władzę. Aby zakończyć spory wybuchające wśród dworskiej arystokracji, zwrócił się o pomoc do wojska. W 1192 roku, otrzymał nominację na szoguna, czyli naczelnego wodza. Od tej chwili rozpoczęło się japońskie średniowiecze. Japonia od dawna była związana ze swymi azjatyckimi sąsiadami. Japończycy wiele nauczyli się od Chińczyków, lecz z czasem wytworzyli własną cywilizacje. W III wieku, Japonię napadli uzbrojeni w łuki jeźdźcy z Korei. Przywieźli z sobą, swe wierzenia, legendy, wiedzę i umiejętności, oraz organizację życia społecznego, które sami wcześniej przejęli od Chińczyków. Japończycy wielokrotnie wysyłali do Chin swych ambasadorów. Przywozili oni stamtąd perfumy, jedwab i książki. Przejęli też myśl Konfucjusza oraz medyczne umiejętności. Chińczyk Gandżin, nauczał w swoim kraju buddyzmu. Pewnego razu przystał na propozycję japońskich zakonników, którzy chcieliby swe nauki głosił również w Japonii. Morska przeprawa była niebezpieczna. Pięć prób dopłynięcia do Japonii, nie powiodło się z powodu piratów i tajfunów. Jednak w 754 roku, osłabiony i półślepy mnich dotarł do Japonii i założył tam wraz ze swoimi uczniami prężnie działającą sektę.