Podróże

Archeolodzy negują legendę o powstaniu Rzymu i twierdzą, że został on założony w latach 730-720 przed naszą erą.Na początku krainę, na której narodziło się imperium nazywano Lacjum i zamieszkiwali ją Latynowie, posługujący się językiem łacińskim. Miasto dzięki korzystnemu położeniu nad rzeką Tyber miało dostęp do portu. Ponadto przez Lacjum przechodziły szlaki handlowe, które znacznie wpłynęły na rozwój tej dziedziny gospodarki.Rzymianie byli narodem wojowniczym, a do pierwszych wojen popychała ich chęć powiększenia powierzchni ziem uprawnych. Armia miała charakter obywatelski, do której należeli wszyscy mężczyźni między 17, a 46 rokiem życia. Rzymianin miał także obowiązek zakupienia pełnego ekwipunku, na który składała się zbroja, broń oraz koń. Najbogatsi służyli w konnicy, a biedniejsi w piechocie. Wojsko podzielono na legiony ciężkozbrojne, lekkozbrojne oraz jazdę. Stosowano surową dyscyplinę oraz kary cielesne i śmierć za przewinienia. Ludność rzymska do połowy III wieku przed naszą erą opanowała cały Półwysep Apeniński podbijając zamieszkałe go ludy. Ekspansja Rzymu zaniepokoiła Kartaginę. Z tego powodu doszło do wojen na przełomie III i II wieku. Klęskę ponieśli Kartagińczycy w wyniku, czego musieli oddać swoje ziemie. Po tym zwycięstwie Rzym stał się potęgą nad Morzem Śródziemnym. Odtąd nosił nazwę Imperium Romanum, a terytoria podbite-prowincjami. Początkowo rozwijał się kult sił natury, wynikający ze struktury ówczesnego społeczeństwa, w którym dominowała ludność rolnicza.Obrzędy i modlitwy dotyczyły najczęściej próśb o urodzaj oraz ochronę przed klęskami żywiołowymi. Czczono także przodków oraz bóstwa domowe. Należały do nich lary i penaty, opiekujący się domami oraz spichlerzami. Wpływ Etrusków i Greków doprowadził do narodzin kultu bogów rzymskich. Należeli do nich miedzy innymi Jowisz, Minerwa oraz Junona. Swoją siedzibę mieli w świątyniach na Kapitolu. Kapłani byli wybierani, a ich prestiż zależał od bóstwa, któremu służą. Największym szacunkiem cieszyły się westalki- opiekujące się świątyniami Westy. Chrześcijaństwo narodziło się wraz z Chrystusem, inaczej nazywanym Jahwe. Głosił on wiarę w jednego Boga oraz dobre życie po śmierci, będące nagrodą za uczciwe życie na ziemi. Jego nauki spotkały się zarówno z sympatią i wrogością. Został on wydany Rzymianom i ukrzyżowany. Mimo śmierci duchowego przywódcy nowa religia rozwijała się i pozyskiwała nowych wyznawców. Pierwsi chrześcijanie tworzyli gminy na czele, których stali biskupi. A głową kościoła został święty Piotr, jego następcy nazywali siebie papieżami. Wyznawcy nowej religii nie chcieli czcić bóstw rzymskich, co było przyczyną ich prześladowań. Zjawisko to nasiliło się zwłaszcza w IV wieku naszej ery, kiedy to cesarz Neron oskarżył chrześcijan o podpalenie Rzymu. Nabożeństwa odprawiano potajemnie w podziemnych katakumbach. W 313 roku cesarz Konstanty Wielki zezwolił na wyznawanie chrześcijaństwa, które wkrótce stało się religią państwową.

Flandria jest regionem w Królestwie Belgii, znajdującym się na północy państwa. Flandrię zamieszkuję w większości ludność mówiąca po niderlandzku.Region Flamandzki jest jednym z trzech regionów na terytorium Królestwa Belgijskiego. Jego siedziba administracyjną jest stolica Belgii, Bruksela. Region Flamandzki, potocznie określany jako Flandria dzieli się na pięć prowincji : Flandrię Wschodnią, Flandrię Zachodnią, Antwerpię, Brabancję Zachodnią oraz Limburgię. Na tym obszarze mieszka ponad 7, 1 milionów ludzi, a jego powierzchnia wynosi 13 522 km kwadratowych. Jedne z ważniejszych miast znajdujących się w tym regionie to : Gandawa, Brugia, Leuven, Antwerpia czy Hasselt. Ludność Flamandzka, czyli Flamandowie wykazują wiele podobieństw, pod względem językowym i kulturowym do ludności holenderskiej. Flamandowie – emigranci żyją głownie na terenie Kanady oraz Stanów Zjednoczonych. Po I wojnie światowej, w roku 1918 ludność Flandrii domagała się niepodległości oraz całkowitej autonomii, ale ten ruch został zastopowany przez środki polityczne i policyjne. Corocznie na terenie Flandrii odgrywa się wyścig kolarski ” Ronde van Vlaanderen” czyli “Dookoła Flandrii”. Gandawa jest miastem położonym w północno – zachodniej części Królestwa Belgii. Stanowi także stolicę prowincji o nazwie Flandria Wschodnia.Gandawa jest położona u ujścia rzeki Leie, ma również dostęp do Morza Północnego, przez kanał o nazwie Terneuzen. Na tym obszarze używany jest dialekt gandawski, w którym widać znaczące wpływy języka francuskiego. Gandawa jest portem morskim oraz ważnym ośrodkiem hodowli rozmaitych rodzajów kwiatów. W tym mieście prężnie rozwija się przemysł chemiczny, włókienniczy, skórzany, elektromaszynowy oraz spożywczy. Gandawa posiada uniwersytet, gdzie uczy się ponad 28 tysięcy studentów. W miejscowości istnieją także wyższe szkoły zawodowe oraz techniczne, np. Hogeschool Gent czy Hogeschool Wetenschappen en Kunst. Odwiedzający Gandawę powinien, obowiązkowo, zwiedzić Katedrę św. Bawona, pochodzącą z okresu XIII – XVI wieku oraz kościół św. Mikołaja zbudowany w stylu romańskim i gotyckim. Warto też udać się do ratusza, by podziwiać piękną architekturę gotycko – klasycystyczną z XVI oraz XVII stulecia. Ciekawym puntem do odwiedzenia są także sukiennice oraz dzwonnica pochodząca z XIV wieku. Gandawa jest przepięknym miastem kuszącym turystów wieloma atrakcjami turystycznymi.

Aglomeracja- jest to skupisko położonych bardzo blisko siebie miast. Miasta te są powiązane ze sobą, pod wieloma względami, na przykład mogą to być powiązania funkcjonalne oraz komunikacyjne. Aglomerację można naszkicować, rysując na przykład kółko jedno duże, a wokół niego także kółka, jednak już nie tej samej wielkości, ale mniejsze. Tak, więc jest to wielkie miasto otoczone małymi miastami. Małe jak i duże mogą pełnić bardzo różnorodne funkcję. Może to być na przykład tak, że małe miasto może pełnić funkcję sypialne, to znaczy, że w mieście tym mogą znaleźć zakwaterowanie ludzie, którzy przyjeżdżają do tego większego miasta. Natomiast duże miasto może pełnić rolę rynku pracy, do którego ludzie zdecydowali się wyjechać, duże miasto także posiada więcej sklepów, restauracji, tak zwanych pubów, teatrów czy kin. Ogólnie rzecz biorąc można te wszystkie elementy połączyć jako pojęcie rozrywki, które także wpływa na decyzję o przeprowadzce do wielkich miast. Przykładami takiego typu miast jest Paryż, Moskwa, Londyn, Łódź, Warszawa czy Poznań. Główną cechą odróżniającą miasto od wsi są przede wszystkim prawa miejskie. Wiele wsi ma możliwość posiadania oraz nadania im praw miejskich, jednak mieszkańcy nie zgadzają się na to, ponieważ wraz z przyjęciem przez daną miejscowość miana miasta wzrosną podatki, co dla wielu może oznaczać kłopoty finansowe. Różnicą są także zwarte i wielopiętrowe zabudowy. Kiedy przyjeżdżamy do wielkiego miasta możemy podziwiać tak zwane drapacze chmur, które to są bardzo wysokimi budynkami. Mieszczą się w nich firmy, hotele czy tez mieszkania własnościowe. Miasto ma także zwartą zabudowę, czyli budynki postawione są w bardzo małej odległości. W przeciwieństwie do wsi, miasta na swoim terenie posiadają urzędy, na wsiach istnieją instytucję pod nazwą Urząd Gminy jednak załatwia się tam tylko niektóre sprawy. Ważniejsze są kierowane do wyższych urzędów, które są natomiast ulokowane w miastach. Na wsi zazwyczaj zamieszkują osoby trudniące się pracą na roli, często stanowi to jedyne źródło ich utrzymania. Natomiast miastach jest oferowany jest szeroki wybór zawodów, które można wykonywać. Różnicą i to dość znaczącą jest liczba ludności zamieszkująca miasta w porównaniu do wsi.