Podróże

Ze wszystkich kultur świata, najbardziej znana wszystkim jest kultura Starożytnej Grecji. Mamy z nią do czynienia nie tylko podczas lekcji historii ale przede wszystkim na ulicach miast. Jest ona bowiem tak rozpowszechniona, ze trudno byłoby wyobrazić sobie jak wyglądałaby współczesna Europa bez grackich elementów sztuki, takich jak literatura, budowany w stylu greckim instytucje, czy rzeźby i posągi. Greckie elementy możemy dziś spotkać na ulicach, placach czy też stadionach. W przeszłości była to społeczność, której poczucie wspólnoty było wysoko rozwinięte, religia głęboka a zasady moralności surowe. Kultura grecka była bardzo zróżnicowana. Jednym z powodów był szeroki zasięg terenów na których panowała. Jednym z ważniejszych faktów jest to, że Rzymianie, kiedy przejęli terytorium greckie pod swoją władzę, przywłaszczyli sobie również gracką kulturę. Jednak nie trudno było rozróżnić piękne greckie rzeźby, od prób powielenia ich przez Rzymian, a także od kultury egipskiej, czy asyryjskiej. Te bowiem są produktem sztywnych zasad, które trzeba dobrze poznać i zrozumieć, aby docenić piękno dzieł. W Starożytnej Grecji natomiast, artyści skupili się na ukazaniu życia codziennego i przekazywali to językiem bezpośrednim i zrozumiałym dla każdego. Termin muzyka wywodzi się właśnie ze Starożytnej Grecji. To właśnie Grecy nadali muzyce europejskiej jej rys. Dążyli do tego by zapisać muzykę i sklasyfikować różnego rodzaju dźwięki. Opierali się na podstawach teoretycznych. Niestety nie znamy początków muzyki, giną one bowiem w mroku niepamięci. Starożytni wierzyli w potęgę i doniosłość muzyki. Już w mitologii miała ona wręcz magiczne znaczenie. Platon jeden z najwybitniejszych filozofów greckich nadał muzyce charakter etyczny: według niego wychowuje ona i kształtuje charaktery uszlachetniając je bądź też znieprawiając. Dlatego preferował stosowanie dźwięków dostojnych, poważnych i nakłaniających do szlachetnych czynów. Grecy pojmowali muzykę w sposób matematyczny, rozróżniali i dzielili na kategorie różne tonacje. W dawnej Gracji istniała wspólnota sztuk, podczas obchodu świąt występowała jedność poezji, muzyki i tańca. Z czasów starożytnych zachowały się zapisy ówczesnych nut. Współcześnie próbuje się odtworzyć rytmy dawnej greckiej muzyki.

W dawnej Japonii istniały dwie wielkie religie: szintoizm, na który składały się najstarsze wierzenia i buddyzm. Japończycy wierzyli w istnienie wielu istot wyższych, zwanych kami. Bóstwa te zamieszkiwały drzewa, wody, góry, kwiaty i zwierzęta. Ponadto każdy klan oddawał cześć swojemu najstarszemu przodkowi. Ród cesarski uważał, że pochodzi od bogini słońca Amaterasu. Składali oni swym bogom cześć w świątyniach szinto. W każdej z nich znajdował się przedmiot kultu, miecz lub zwierciadło, który symbolizował boga. Aby stanąć przed boskim obliczem, należało być czystym moralnie i fizycznie. Przed wejściem do świątyni wierni myli ręce i płukali sobie usta. Następnie dzwonkami odpędzali złe duchy, składali ofiary, kłaniali się bogu i odchodzili. W 538 roku, przybyli z Korei mnisi, zaczęli szerzyć w Japonii buddyzm. Od VI wieku, stał się on oficjalną religią dworu cesarskiego i arystokracji. Z dbałości o piękno stolicy cesarze wybudowali wspaniałe pagody, czyli piętrowe świątynie z ozdobnymi dachami. Stolica Japonii Heian – Kyo, leżała u stóp wzgórza między dwiema rzekami. Ulice miasta przecinały się pod kontem prostym, a główna arteria, zwana Czerwonym Ptakiem, prowadziła do pałacu cesarza. Dygnitarze udający się do pałacu, musieli zostawić swoje powozy przed bramą i dalej iść pieszo. Uroczystości publiczne organizowane były w pawilonie Gwiazdy Polarnej. Kiedy szedł cesarz, urzędnicy ustawiali się w rzędach i pozdrawiali go ze czcią. Mieszkania możnych budowano poza murami pałacu. Składały się one z niewielkich pawilonów połączonych ze sobą korytarzami. Urządzenie domostw było skromne: maty, poduszki, niskie stoliki, drewniane skrzynie i laki. Panowie spędzali dużo czasu siedząc lub klęcząc. W takiej pozycji pisali, grali na cytrze i dyskutowali. Bogaci Japończycy brali udział w konkursach poezji, malarstwa, czy układania miniaturowych pejzaży. To oni stworzyli origiami, sztukę układania papieru w różne kształty. Na dworze odbywały się też przedstawienia i koncerty.