Podróże

Bliski Wschód jest miejscem najstarszych początków cywilizacji. Ślady przeszłości zostały pozostawione w formie skorup naczyń, rzeźb zrobionych w kamieniu i wytartych przez wiatr, z urywków zdań zapisanych na papirusach w zapomnianych starożytnych językach. I właśnie na podstawie tych pozostałości, ludzie współcześni odczytują historię pierwszych ludów starożytnych. Ustalają bieg wydarzeń, kolejnych władców powstających i znikających ludów. Ze względu na nieścisłość dowodów, nie było łatwo odtworzyć ową historię. Wiadomo jednak, że pomiędzy najważniejszymi wtedy rzekami: Eufratem, Tygrysem oraz Nilem ludzie zakładali pierwsze osady, które zamieniały się w miasta, później państwa, w których ustalali prawa, zaczęli obserwować kosmos zgłębiając podstawową wiedzę astronomiczną, stworzyli podstawy matematyki i zapoczątkowali rozwój literatury. Najważniejszymi ludami, do których przypisać można te wszystkie zasługi są Sumerowie, Babilończycy, Asyryjczycy, Hetyci, Egipcjanie, Persowie, Fenicjanie oraz wiele innych. To oni także zapoczątkowali rozwój rolnictwa, hodowli i rzemiosła oraz sztuki. Egipcjanie wierzyli, ze w obrazie zawarta jest ogromna moc, dająca siłę i możliwość przetrwania. Kiedy ginął Obra, ginęło także życie, natomiast wielokrotne powielenie obrazu dawało szansę na dłuższe życie. To właśnie dlatego na wiekach trumien i w grobowcach można było spotkać wielokrotnie powielony wizerunek umarłego. Ściany egipskich grobowców są gęsto pokryte przeróżnymi malowidłami i barwnymi reliefami przedstawiającymi wyobrażenia postaci bogów, zbawiających zmarłego muzykantek, strzegących go żołnierzy czy też pracujących niewolników, składających dary przybyszów, czyli wszystko czym zmarły otoczony był zarówno za życia jak i po śmierci, co będzie mu teraz potrzebne. Obraz i hieroglificzne słowa to elementy, które były niezbędne do życia wiecznego zmarłego. Sztuka egipska jest dla wszystkich jasne i czytelna. Dzieje się tak dlatego, że jest kodem zapisanej informacji , która musi zostać dobrze odebrana. Najważniejsze było wykonanie techniczne, trzymanie się zasad oraz trwałość i dobry gatunek materiałów, z których wykonywano dzieła. Wszystko po to by informacja był dokładna. Również wizerunek ludzki należało przedstawić tak by zawarta w nim była suma najważniejszych informacji o człowieku.

Najczęściej początki różnych kultur to przede wszystkim naczynia. Kolumny, posągi czy malowidła w przeważającej części nie są na tyle wytrzymałe by dotrwać do czasów współczesnych. Natomiast skorupy glinianych naczyń są nieco trwalsze, dlatego jest ich tak wiele, że można odtworzyć z nich obraz świata starożytnego. Początki tego, były jednak w Grecji dość prymitywne. Na pierwszych naczyniach można zaobserwować rozwijający się styl geometryczny. Znajdowano je najczęściej w grobowcach. W czasach Homera w Grecji pojawiły się uproszczone figurki ludzkie i zwierzęce a wraz z nimi ikonografia greckiego obrazowania. Prawdziwa rewolucja w greckim malarstwie wazowym dokonała się jednak nie w Atenach lecz w Koryncie, potężnej polis. Tamtejsi artyści wpadli bowiem na pomysł, by na naczyniach o naturalnym kolorze czerwonej gliny z jakiej zostały wykonane, malować czarną barwą postaci wydrapując szczegóły na przykład budowy ludzkiej. Nazwano ten pomysł stylem czarnofigurowym. Artyści podpisywali swoje dzieła insygniami dlatego też znamy dzisiaj nazwisko wielkiego mistrza ówczesnych czasów Eksekiasa. Powoli zaczął się wykształcać kolejny styl – czerwonofigurowy. Szczegóły były więc teraz malowane, nie ryte. Sztuka ta wymagała precyzji i pozwalała wykazać się najwybitniejszym artystom. Malarstwo wazowe jest tak ważne, ponieważ nie zachowało się żadne inne malarstwo pochodzące ze Starożytnej Grecji, pomimo iż wiemy o nim wiele. Pochodzenie teatru ma swoje korzenie właśnie w Starożytnej Grecji. Grecy są twórcami tragedii. Łączy się ona z kultem ku czci boga Dionizosa, dla którego co roku, w jego święto wystawiano sztuki w Atenach. Było to zarówno święto religijne jak i państwowe. Tragedie grano przez trzy kolejne dni i było to niezwykle ważne wydarzenie w życiu codziennym greków, o charakterze sakralnym politycznym i kulturowym. Tematy sztuk były czerpane przez greków z mitologii, były to więc opowieści o świecie bogów i ludzi przeplatających się nawzajem. Umiejętnie wpisywano w tragedie pytania i rozważania o sensie ludzkiego istnienia, celu egzystencji. Tragedie te oglądali obywatele z ogromnej widowni zbudowanej z kamieni pod gołym niebem. Obok sceny znajdowało się miejsce dla chóru, który jest najbardziej charakterystycznym elementem teatru greckiego. Ważne było bowiem śpiewanie pieśni Dionizosowi. Na początku na scenie stał tylko jeden aktor, z czasem jednak zjawił się drugi i trzeci. Aktorzy grali w maskach z których można było wyczytać wiek bohatera, nastrój czy pozycję społeczną. Ich szaty były osobliwe a buty posiadały wysokie koturny, dzieki czemu aktorzy byli lepiej widoczni. W okresie wczesnoklasycznym grecka rzeźba zachowała jeszcze niejedną cechę czasów archaicznych. Słynny Apollo ze świątyni Zeusa w Olimpii niewątpliwie wywodzi się z tradycji kurosów, lecz archaiczny hieratyzm zmienił się w wyraz spokojnego dostojeństwa. Podczas wykształcania się nowego stylu, zaczynają przeważać układy asymetryczne. Najbardziej charakterystyczną jest poza, którą nazwano kontrapostem. Rzeźba wciąż się rozwija, zostaje ukazywanych coraz więcej szczegółów, na niektórych postaciach można zaobserwować nawet napięcie mięśni, które służy przedstawieniu czegoś, czego nie dało się już wyrzeźbić. Grecka rzeźba doby klasycznej to jednak nie tylko pochwała młodzieńczej siły i sprawności fizycznej. Ukazuje się tu także sztuka pełna erotycznego wdzięku. Pierwszy akt kobiecy – piękną Afrodytę, wyrzeźbił Praksyteles. Nawet współcześni uważali ją za najdoskonalsze wyobrażenie kobiecości. Rzeźby Lizyna charakteryzowały się natomiast smukłością i lekkością. Olbrzymie wrażenie zrobiło na ludziach renesansu dzieło o nazwie Grupa Laokoona, który zachwyca swą dynamiką i wyraźną wymową wyrazów twarzy postaci. Grecka rzeźba stała się tak istotna ponieważ jako pierwsza oderwała się od motywu religijnego ukazując życie codzienne.

Karlowe Wary są miastem położonym w zachodniej części Republiki Czeskiej. Znane są ze znajdującego się tam uzdrowiska.Karlowe Wary są miasteczkiem, które znajduje się w dolinie rzeki o nazwie Ciepła, około 380 m n.p.m. W tej miejscowości możemy znaleźć gorące źródła, których temperatura dochodzi nawet do 73 stopni Celsjusza. Uzdrowisko zaczęto być budowane już w XVIII stuleciu. W tej miejscowości, co roku odbywa się także Festiwal Filmowy, który swój początek miał w 1946 roku. To miasteczko jest znane również z produkcji likieru o nazwie : Becherovka. Jest likier oparty na ziołowych składnikach oraz na naturalnym cukru. Jest w nim zmieszanych około trzydzieści dwa rodzaje ziół oraz innych, różnorodnych przypraw. W tym likierze jest 38% alkoholu, generalnie pije się go samego, ale można go także łączyć z innymi alkoholami, przyrządzając rozmaite drinki. Karlowe Wary są również kojarzone z hutą produkującą szkło o nazwie Moser oraz z przemysłem koronczarstwem, czyli odmianą rękodzieła artystycznego. Karolowe Wary są przepięknym, malowniczym, choć nie za dużym miasteczkiem, w którym panuje cisza i spokój. Kuchnia Republiki Czeskiej jest urozmaicona i obfitująca w zupy oraz różnego rodzaju potrawy mięsne.Kuchnia czeska jest bardzo podobna do kuchni austriackiej, węgierskiej czy bawarskiej, a także śląskiej. Przepełniona jest potrawami mięsnymi oraz zupami. Jest to kuchnia, niestety, niezbyt niskokaloryczna. Najsławniejszą potrawą są, oczywiście, knedliki. Jest to danie wyrabiane z mąki, gotowanych ziemniaków lub bułki. W kuchni czeskiej popularne są wszelkie kombinacje mięsne : rolady, pieczone gęsi czy kaczki, sznycle oraz kotlety. Zupy są przygotowywane na wywarze rybnym lub mięsnym. Tak jak w Polsce, popularna jest tradycyjna zupa pomidorowa. Odwiedzający Czechy turyści wyjątkowo chętnie sięgają po gulas, czyli potrawę mięsną duszoną w winie. Jedzenie, oczywiście, nie jest podstawowym elementem kuchni Republiki Czeskiej. Ogromną sławą okrywa się także piwo. W tym państwie jest przyrządzane z gruba, dwustopniową pianą z dziurką w środku. Podczas piwnego spotkania często spożywa się utopenec, czyli kiełbasy w zalewie z octu. Kuchnia czeska jest ciężkostrawna i kaloryczna, ale za to bardzo smaczna i sycąca.

Na samym początku istnienia Rzymu powstało prawo niepisane, opierające się na zwyczajach.Było one wynikiem długoletniej tradycji, a zajmowali się nim głównie kapłani. Takie rozwiązanie prowadziło do mieszania się norm obyczajowych z religijnymi. Z czasem zdecydowano się spisać wszystkie przepisy prawne na tablicach z brązu. Były one wystawione na widok publiczny. Prawo XII tablic było stanowione oraz powoływane przez takie organy jak senat, czy zgromadzenie ludowe. Początkowo przepisy te obowiązywały jedynie mieszkańców Rzymu i nie dotyczyły obcokrajowców. Jednak nieporozumienia miedzy Rzymianami, a przedstawicielami mniejszości narodowych zmusiły władzę do stworzenia nowych prawideł.Tworzenie nowych praw spowodowało wiele nieporozumień, dlatego podjęto decyzje o kodyfikacji i usystematyzowaniu obowiązujących przepisów. Kodeks Justyniana, którego nazwa pochodziła od panującego wtedy cesarza zawierał prawa uniwersalne, określał pojęcie własności oraz zasady praworządności. Kodeks ten przetrwał upadek imperium oraz okazał się bardzo przydatny w wiekach średnich i czasach nowożytnych. Świetność budownictwa i architektury przypada na I-II wiek, czyli okres cesarstwa.Najważniejsze i najokazalsze budowle były wznoszone wokół Forum Romanum, który był centrum życia społecznego i kulturalnego. Wznosiły się tam świątynie między innymi ku czci Westy, Saturna oraz Janusa, a także budynki użyteczności publicznej nazywane bazylikami. Dla architektury Rzymu bardzo charakterystyczne były łuki triumfalne, będące symbolem licznych zwycięstw. Mieszkańcy bardzo chętnie gromadzili się w łaźniach i termach, których użytkowanie było niemal bezpłatne.Bardzo popularne były igrzyska, czyli walki gladiatorów urządzane w amfiteatrach. Najsłynniejszym był ten Flawiuszów powstał w I wieku naszej ery, potocznie nazywany Koloseum.Starożytni rzymianie budowali niezwykle solidne drogi i mosty, które były dokładnie oznaczone. Sprzyjało to rozwojowi handlu. Szacuje się, że zbudowali on łącznie 85 tysięcy kilometrów dróg, które umożliwiały dojazd niemal w każdy zakątek cesarstwa. Główne szlaki osiągały nawet 7, 7 metrów szerokości. Niektóre zachowały się do dziś.Budownictwo imperium w dużej mierze wzorowane było na greckich osiągnięciach w tej dziedzinie. Jednak Rzymianie w przeciwieństwie do Greków cenili bardziej funkcjonalność i nowe rozwiązania konstrukcyjne, takie jak kopuła.