Podróże

Babilończycy w zasadzie przejęli dorobek Sumerów, jednak poszerzyli go o swoje własne osiągnięcia. Wykazali się oni między innymi w dziedzinie sztuki. Za czasów panowania władcy Hammurabiego, powstała stela z wyrytym w twardym diorycie kodeksem prawa ułożonym przez surowego władcę. W jej górnej części można dostrzec rzeźbę przedstawiającą Hammurabiego, który przekazuje kodeks praw bogowi słońca Szamaszowi. W okresie nowobabilońskim, osada rozwinęła się do tego stopnia, że powstało okazałe miasto. Było to za czasów panowania Nabuchodonozora II. W celu zabezpieczenia miasta, otoczono je ogromnymi murami z cegły, których długość przekraczała 21 kilometrów a grubość 26 metrów. Miasto składało się z okazałych przecinających się pod kątem prostym ulic, które prowadziły do centrum miasta. W nim znajdowały się okazałe świątynie i pałac królewski. Między innymi stał tam zikkurat wzniesiony dla boga Marduka, który był najważniejszym bogiem Babilończyków. To właśnie w tych czasach powstały wspaniałe wiszące ogrody babilońskie zakładane na tarasach budynków. Ściany niektórych z nich były Wykładane glazurowanymi barwnymi cegłami. Egipt mógł powstać dzięki rzece Nil. To ona pozwoliła mu na rozwój tak olbrzymiej potęgi. Egipcjanie doskonale potrafili wykorzystać dar wylewu rzeki. Tylko dzięki temu Mezopotamia i Egipt mogły się rozwijać. Jednak Egipcjanom bardziej sprzyjała natura. Nil wylewał bowiem od lipca do października, a sezon po wylewie przypada na łagodną zimę. W Mezopotamii okres wylewu rzek nie był tak łaskawy, bowiem rzeki wylewały gwałtownie tuż przed upalnym kontynentalnym latem co nie było sprzyjające dla upraw. W Nilu objętość wody wzrastała czterokrotnie. Woda niosła ze sobą żyzny muł w którego skład wchodziły piasek i glina, natomiast muł z rzek azjatyckich nie był tak żyzny. Ponadto Egipt otoczony był gorącymi pustyniami przez które żadni najeźdźcy nie śmiali się przedostawać chcąc go zaatakować. Egipt i jego kultura utrzymała się przez ponad 2 i pół tysiąca lat kolejnych dynastii faraonów, zastępów urzędników królewskich którzy strzegli prawa, pisarzy, którzy wytrwale notowali na swych papirusach ilości zbiorów. Wszystko to zostało uwiecznione w kamieniu i złocie, a sama ludność zyskała nieśmiertelność ponieważ wizerunki i ciała zostały ocalone przed zniszczeniem.

Teoretycznie wszystkie środki odurzające i psychotropowe są nielegalne, jednak rzeczywistości mówi zupełnie co innego. Holenderskie ustawodawstwo dopuszcza posiadanie przy sobie niewielkiej ilości marihuany. Jest to dokładnie 28 gramów. Narkotyków nie można za to reklamować i sprzedawać nieletnim. Unia Europejska od jakiegoś czasu próbuje wywrzeć na Holandii zmianę przepisów w ramach integracji europejskiej, jednak póki co nie przynosi to żadnych skutków. Bardzo zastanawiające są badania, które pokazują, że w Holandii jest najmniej osób uzależnionych od amfetaminy, heroiny czy LSD. Władze holenderskie wychodzą z założenia, że zwalczanie narkomanii za pomocą metod policyjnych jest nieskuteczne i droższe niż legalizacja i rzetelna wiedza. Wiadomości o środkach psychoaktywnych można z łatwością pogłębić w Muzeum Haszyszu, Marihuany i Konopi w Amsterdamie. Muzeum znajduje się w słynnej dzielnicy Czerwone Latarnie. Wśród eksponatów nie brakuje skrętów, które prezentują różne techniki palenia. Godna uwagi jest Biblia wykonana z konopi. Młody Wincent Van Gogh nie mógł się zdecydować, co chce robić w życiu. Wahał się między malarstwem a teologią. Wybrał malarstwo. Podobnie jak w malarstwie, tak i w miłości ponosił klęski. Po odrzuceniu przez kuzynkę zakochał się w prostytutce. Jego rodzina była oburzona, a zwłaszcza ojciec, który był pastorem. Mając prawie trzydzieści lat nie mógł sprzedać ani jednego obrazu. Po wyjeździe do Paryża los się trochę do niego uśmiechnął. Nawiązał kontakty z wybitnymi artystami i sprzedał jeden obraz. Nagle zapragnął pojechać do Francji. Tam podczas feralnej kłótni ze swoim znajomym odciął sobie jedno ucho i wysłał prostytutce z pobliskiego salonu rozpusty. Po tym incydencie trafił do ośrodka dla obłąkanych i zaczął intensywnie malować. Powstały wspaniałe obraz. Po wyjściu z ośrodka był w coraz gorszym nastroju. Doprowadziło to do próby samobójczej, która się powiodła. Strzelił sobie z pistoletu i po dwóch dniach zmarł. Miał wtedy 37 lat. W swoim pożegnalnym liście napisał: “mogą mówić tylko nasze obrazy”. I faktycznie tak się stało. Obecnie cztery jego dzieła są w rankingu najbogatszych obrazów świata.

Japonia długo była podzielona na klany składające się z wielkich rodów, na których czele stali wodzowie. Z czasem klan z prowincji Yamato zdobył przewagę nad pozostałymi i założył cesarstwo. Wówczas to Japończycy przejęli pismo chińskie, wprowadzili buddyzm i opracowali pierwszy kodeks prawny. W 710 roku, miasto Nara zostało ogłoszone stolicą państwa i główną siedzibą cesarza. W tym czasie wielokrotnie władzę sprawowały kobiety. Okres Nara uważany jest za najwspanialszy w całej historii cywilizacji Japonii. Świadczy o tym bogactwo powstałym wówczas świątyń, pałaców i ogrodów. W roku 794, cesarz Kadmu przeniósł swoją siedzibę do miasta Heian – Kyo, nowej stolicy państwa. Potężny ród Fudziwara, na tyle zdołał zwiększyć swoje wpływy na dworze cesarskim, że wkrótce potem sięgnął po najwyższą władzę. Aby zakończyć spory wybuchające wśród dworskiej arystokracji, zwrócił się o pomoc do wojska. W 1192 roku, otrzymał nominację na szoguna, czyli naczelnego wodza. Od tej chwili rozpoczęło się japońskie średniowiecze. Japonia od dawna była związana ze swymi azjatyckimi sąsiadami. Japończycy wiele nauczyli się od Chińczyków, lecz z czasem wytworzyli własną cywilizacje. W III wieku, Japonię napadli uzbrojeni w łuki jeźdźcy z Korei. Przywieźli z sobą, swe wierzenia, legendy, wiedzę i umiejętności, oraz organizację życia społecznego, które sami wcześniej przejęli od Chińczyków. Japończycy wielokrotnie wysyłali do Chin swych ambasadorów. Przywozili oni stamtąd perfumy, jedwab i książki. Przejęli też myśl Konfucjusza oraz medyczne umiejętności. Chińczyk Gandżin, nauczał w swoim kraju buddyzmu. Pewnego razu przystał na propozycję japońskich zakonników, którzy chcieliby swe nauki głosił również w Japonii. Morska przeprawa była niebezpieczna. Pięć prób dopłynięcia do Japonii, nie powiodło się z powodu piratów i tajfunów. Jednak w 754 roku, osłabiony i półślepy mnich dotarł do Japonii i założył tam wraz ze swoimi uczniami prężnie działającą sektę.

Na samym początku istnienia Rzymu powstało prawo niepisane, opierające się na zwyczajach.Było one wynikiem długoletniej tradycji, a zajmowali się nim głównie kapłani. Takie rozwiązanie prowadziło do mieszania się norm obyczajowych z religijnymi. Z czasem zdecydowano się spisać wszystkie przepisy prawne na tablicach z brązu. Były one wystawione na widok publiczny. Prawo XII tablic było stanowione oraz powoływane przez takie organy jak senat, czy zgromadzenie ludowe. Początkowo przepisy te obowiązywały jedynie mieszkańców Rzymu i nie dotyczyły obcokrajowców. Jednak nieporozumienia miedzy Rzymianami, a przedstawicielami mniejszości narodowych zmusiły władzę do stworzenia nowych prawideł.Tworzenie nowych praw spowodowało wiele nieporozumień, dlatego podjęto decyzje o kodyfikacji i usystematyzowaniu obowiązujących przepisów. Kodeks Justyniana, którego nazwa pochodziła od panującego wtedy cesarza zawierał prawa uniwersalne, określał pojęcie własności oraz zasady praworządności. Kodeks ten przetrwał upadek imperium oraz okazał się bardzo przydatny w wiekach średnich i czasach nowożytnych. Świetność budownictwa i architektury przypada na I-II wiek, czyli okres cesarstwa.Najważniejsze i najokazalsze budowle były wznoszone wokół Forum Romanum, który był centrum życia społecznego i kulturalnego. Wznosiły się tam świątynie między innymi ku czci Westy, Saturna oraz Janusa, a także budynki użyteczności publicznej nazywane bazylikami. Dla architektury Rzymu bardzo charakterystyczne były łuki triumfalne, będące symbolem licznych zwycięstw. Mieszkańcy bardzo chętnie gromadzili się w łaźniach i termach, których użytkowanie było niemal bezpłatne.Bardzo popularne były igrzyska, czyli walki gladiatorów urządzane w amfiteatrach. Najsłynniejszym był ten Flawiuszów powstał w I wieku naszej ery, potocznie nazywany Koloseum.Starożytni rzymianie budowali niezwykle solidne drogi i mosty, które były dokładnie oznaczone. Sprzyjało to rozwojowi handlu. Szacuje się, że zbudowali on łącznie 85 tysięcy kilometrów dróg, które umożliwiały dojazd niemal w każdy zakątek cesarstwa. Główne szlaki osiągały nawet 7, 7 metrów szerokości. Niektóre zachowały się do dziś.Budownictwo imperium w dużej mierze wzorowane było na greckich osiągnięciach w tej dziedzinie. Jednak Rzymianie w przeciwieństwie do Greków cenili bardziej funkcjonalność i nowe rozwiązania konstrukcyjne, takie jak kopuła.